Birine bir şey söyleriz. Aradan saatler geçer ama zihnimizde o konuşmayı tekrar tekrar yaşarız. Acaba yanlış mı anlaşıldım? Söylediğim şey onu kırdı mı? Hakkımda ne düşündü?
Bazen insan çok yorulur.
“Değişim bazen bir rahatsızlıktan değil, daha iyisinin mümkün olduğunu fark etmekten doğar.”
“Bazı vedalar söylenemez. İnsan sadece bir gün, artık eskisi gibi hissetmediğini fark eder.”
“Belki de değiştirmemiz gereken onlar değil…”
“Anne babalar bazen boşanabiliyor. Peki anne babalık da boşanabilir mi?”
Bir çocuğa “Hayır” demek kolay değildir. Çocuk ister, ısrar eder, ağlar, öfkelenir… Biz yetişkinler ise bazen onun üzülmesine dayanamayız. Hayal kırıklığı yaşamasını istemeyiz. Kimi zaman da “Bir kereden bir şey olmaz.” diyerek koyduğumuz kuraldan vazgeçeriz.
Eylül geldiğinde yalnızca okullar açılmaz. Bazı evlerde yeni bir dönem başlar. Sabahın erken saatlerinde hazırlanan küçük bir çanta, içine özenle yerleştirilen bir beslenme kutusu, yeni alınmış bir çift ayakkabı… Ve bütün bunların arasında, belki de ilk kez annesinden ya da babasından birkaç saatliğine ayrılacak olan küçük bir çocuk vardır.
